کجا رفته شعر تر من

و آن طبع چون گوهر من

زمانی چو بلبل غزل خوان بُدم

به هر شاخه مرغی خوش الحان بُدم

به دل جوشش و زایشی داشتم

به سر، ایده ی شاعری داشتم

اگر چه نخواندم به مکتب عروض

نه شب شعر ، رفتم نه به شعر روز

ندانستم از وزن و از قافیه

بگویم که شاعر نی ام کافیه

موج دریا ، مرا یاد تو انداخت و شیدایی من

تو دلت شاد ، لبت سرخ ، چراغت روشن

رد تنهایی من ، حک شده بر ساحل سرد

نفست گــرم ، تنــت داغ ، دعـایت با مــن

در آخرین سفر حج کنار ضریح پیامبر رحمت ص درد دلی شکل گرفت که در زیر میخوانید هیچ قالبی ندارد بی ریاست و حرف دل است دردمندم درد سنگینی بروی سینه دارم از زمین و از زمان بس کینه دارم در گلویم غصه ای دیرینه دارم خسته ام بشکسته ام صد زخم دارم خاطراتی تلخ دارم شانه ای می جویم و در دل هوای گریه دارم ================ شانه هایت کو ؟ زائری بارانیم ای سرپناهم شانه هایت کو ؟ ============== دیگراز پا فتاده ام آقا ! طاقت از دست داده ام آقا ! مردم چشم من شده خاموش اشک د رّ نایاب چشمه ام آقا ! بغض من به حسرت چاه است دست حسرت گزیده ام آقا ! روز و شب به جستجوی توام سخت دنبال شانه ام آقا ! ================ شانه هایت کو؟ زا